" خائف" اهل شیراز بود و در خانواده ای هنرمند و اهل کتاب متولد شد. خانواده ای که پدر بزرگش شاعر و برادر بزرگترش نقاش بودند. خودش می گفت: در یک روزنامه آگهی ای درباره پذیرش هنرستان هنرهای زیبا دیدم. من هم که عاشق هنر بودم، دل به دریا زدم و درآزمونش شرکت کردم. رتبه اول آزمون این هنرستان هم از آن من بود. خوشبختانه با موافقت خانواده روبرو شدم و زندگی پر پیچ و خم من شروع شد.

در این دوره ، دوری از خانواده و مشکلات مالی او را اذیت کرد. گاهی با فروش تابلوهایش به توریست ها و گاهی با آموزش این هنر، کار می کرد.

 زمانی که در کانون شروع به کار کرد، به فکر گرفتن دستمزد نبود. وقتی اولین کارش جایزه اول را برد، دیگر حاضر بود برای چاپ کارهای دیگرش در کانون، نه تنها پولی نگیرد بلکه پولی هم بدهد. کار اصلی او نقاشی بود و چند سال همکاری با " فرشید مثقالی"، او را به تصویر سازی برای کودکان و نوجوانان هم علاقه مند کرد.

او می گفت:" تازه دانشگاه را تمام کرده و دنبال کار بودم که خوشبختانه، بعد از زمان اندکی وارد کانون شدم و چهار سال در بخش سینمایی کانون کار کردم. به دلیل علاقه، به بخش گرافیک رفتم و آن جا با فرشید مثقالی آشنا شدم. این آشنایی تاثیر زیادی در جهت یابی زندگی من داشت."

 خائف در جشنواره های متعددی شرکت کرد و جایزه های جهانی زیادی را دریافت کرد. بیشتر آثار او بر تصویرگری ادبیات مذهبی، ادبیات داستانی و شعر متمرکز بود و 25 سال تصویرگری، او را جزو پرکارترین و جدی ترین تصویرگران کتاب های کودکان و نوجوانان قرار داده بود.

 در میان داستان های مذهبی که او تصویرگری کرد می توان به : " تشنه دیدار"، " ایستاده بر خاک"، " والعادیات"، " خفتگان بیدار"، "ایمان  × 81" و" اصحاب فیل " اشاره کرد.

واز جمله داستان های غیر مذهبی که خائف تصویرگری کرده نیز می توان به " برای پدر بزرگ" ، " دانه نی " ،" صدای آشنا" و" فیل در خانه تاریک" اشاره داشت.

در تصاویر  " فیل در خانه تاریک"ترکیبی از مینیاتور ، تذهیب ، و فضاهای مدرن  را می بینیم. فضای داستانی، فضای سنتی ایران است. خانواده هایی سنتی، مکتب خانه های سنتی، بازارهای سنتی، رسم و رسوم سنتی و ...

 نویسنده و تصویرگر ضمن استفاده از ادبیات کهن، فضای نو و جدیدی مناسب با خواننده امروز فراهم کرده اند، یک قصه قدیمی در متن امروز و به زبان امروز .

از دیگر آثار موفق خائف نیز می توان  " هدیه یازده رنگ " ،" دنیای رنگین کمان " و " گفت و گوی رنگ ها" را نام برد.

داستان باید با خواندن تصویر هم لذت بخش باشد. چون تصاویر می توانند چیزهایی  به خواننده بدهند که امکان انتقالشان از طریق  واژه ها وجود ندارد.

داستان هایی که خائف تصویرگری کرده را بخوانید و از متن و تصویر آن لذت ببرید.

شهره کائدی

مطلب را به بالاترین بفرستید: