حرف بزن حوری تکلم بدوی

ویلیام نیری

      اندیشه ی ارتباط اکسپرسیونیسم و تأ نیث اول بار توسط دوست و استاد بزرگ وارم "ایرج امینی"برای من مطرح شد (اگر قبلاً توسط دیگران مطرح نشده باشد).با اندیشه های شگفت او آشنا شدم و نکاتی چند را در این بحث با هم دریافتیم.این نوشتار حاصل بسط و گسترش پاره ای از آن صحبت هاست که امید است مقبول طبع افتد.

    تاریخ هنر و اندیشه از آغاز هم واره شامل دو نوع روی کرد متفاوت بوده است.در یونان باستان کالت یا اندیشه ی آپولو که بر اساس منطق، عقل،قانون و خودداری در بیان شدید احساسی است در مقابل  اندیشه ی دیونیزوس که بر عاطفه،احساس و کنار گذاشتن قالب ها و حد و مرز هاست قرار می گیرد.بعد ها این دو روی کرد در هنر کلاسیک و رمانتیک  جلوه می یابند. (1)

مطلب را به بالاترین بفرستید:

زندگی به رنگ گل سرخ

( اندک واپس زنیِ افکار خوش آیند در اشتراکات عینی )

( آرش فنائیان )

1 ـ نام هنرمندان بسیاری است که می شنویم و گه گاه به حکمِ شهرت یا چرب دستیشان به جایگاه آنها غبطه می خوریم .. و کسی نمی پرسد چگونه زاده شدند ، کجا بر بالیدند و چگونه به انتها رسیدند ...

2 ـ " بوده اند که به درد زاده شدند .. به فقر بربالیدند .. در لابلای حسرت و اشک به انتها رسیدند .. در این میانه ، صدایی خوش بود که بدان مرثیه ی زندگیشان می خواندند "

3 ـ" نه ...

      غمی نیست .

      نه ...

      تاسّفی هم نیست .

      روزگارِ من از خوش آیندی ، شمّه ای نبرد ...

      و البتّه .. رنجی هم نبود ...

      روزگاری که گذر شد و نیست ..

      و اینها به تمامی بی معنی است ...

          علایق .. دردها .. شادی ها ...

          و ... عشق ..

مطلب را به بالاترین بفرستید:

" خائف" اهل شیراز بود و در خانواده ای هنرمند و اهل کتاب متولد شد. خانواده ای که پدر بزرگش شاعر و برادر بزرگترش نقاش بودند. خودش می گفت: در یک روزنامه آگهی ای درباره پذیرش هنرستان هنرهای زیبا دیدم. من هم که عاشق هنر بودم، دل به دریا زدم و درآزمونش شرکت کردم. رتبه اول آزمون این هنرستان هم از آن من بود. خوشبختانه با موافقت خانواده روبرو شدم و زندگی پر پیچ و خم من شروع شد.

در این دوره ، دوری از خانواده و مشکلات مالی او را اذیت کرد. گاهی با فروش تابلوهایش به توریست ها و گاهی با آموزش این هنر، کار می کرد.

مطلب را به بالاترین بفرستید:

             مجلس مرهمْ نِهی بر مصائب نمایشِ آژی دهاک

   *مطلب زیر نوشته ی نامأنوسی است که غالباً کارگردان در ارتباط با اثر خود نمی نویسد .. امّا به تبع پرسشهایِ تعدادی از هنرجویان و هنر دوستان و همچنین تشویقِ دوستانی چند در پسِ نقدی که در یک نشریه ی روزانه پس از اجرای نمایش آژی دهاک در تالار اندیشه ، توسّطِ یک ایلغارِ اندیشه در راستای شکستن کلیّه ی ارزشهای نمایش به چاپ رسید ، مناسب دیدم به نکاتی چند برای مخاطبانِ گرام که شاید روزی دوباره به تماشای چنین سبک درام بنشینند ، اشاره کنم .

ـ نویسنده ی برخوانی : استاد بهرام بیضائی

مطلب را به بالاترین بفرستید: