به مرور که جلو می روید این ایراد کم کم تبدیل به مسئله ای آزار دهنده می شود.جایی که شخصیت آهنگسازان مورد بی حرمتی قرار می گیرد ،بیش تر نکات منفی زندگی آنان-آن هم با بزرگ نمایی بیش از حد-مطرح می شود و در مواردی –به خصوص برای کسانی که با تاریخ موسیقی آشنایی کافی نداشته باشند-تصویری غلط و دفرمه از یک آهنگسازارائه می شود.کسی که کتاب را می خواند به جز این که بتهوون را مردی کثیف ،نامرتب،گیج وگستاخ بپندارد یا چایکوفسکی را یک افسرده ی تمام عیارو بیمار تصور کند درکی از آن ها نخواهد داشت.نویسنده معرفی چایکوفسکی را چنین شروع می کند:"چایکوفسکی یکی از آن شخصیت های احساساتی و همیشه گریان بود.او یک شکم سیر گریه کردن را به هر چیزی ترجیح می داد اگر نمی توانست گریه کند مدتی طولانی ناله می کرد.این کار باعث می شد احساس بهتری پیرا کند."

آیا به راستی این معرفی صحیحی از چایکوفسکی است؟یا فقط برای خنداندن خواننده آورده شده است؟کسانی که چایکوفسکی را می شناسند از این که او با تمام مشکلاتی که داشته چگونه در سخت ترین دوران زندگی اش در کنار قطعات رمانتیک غمگینش لحظاتی قدرتمند و شاد ارائه کرده به حیرت می افتند.او مردی است که گرچه موسیقی غمگینش در بسیاری از موارد آینه ی زندگی سختش است اما قدرت و صلابت موسیقی امیدوار کننده و آرامش بخشش الگویی است برای هرآهنگساز یا انسانی که به او گوش فرا می دهد .از طرف دیگر وجود نکات جزئی و منفی در زندگی یک آهنگساز چه قدر مهم است؟آیا از نقش او در تاریخ موسیقی یا مشخصات موسیقی او مهم تر است که بخش اعظم کتاب را به خود اختصاص دهد؟

به هر حال به نظر می رسد نویسنده برای خنداندن هرچه بیش تر از هیچ کاری دریغ نکرده و در این راه ایرادی ندیده که وفاداری به واقعیات را با بزرگ نمایی های نادرست کنار بگذارد.

اما این کتاب حسن هایی هم دارد:احاطه ی همه جانبه ی نویسنده به موسیقی و تاریخ آن ،طنز جذاب و موفق،نقاشی های متناسب و ترجمه ی خوب کتاب از نقاط قوت آن است.

اگر تاریخ موسیقی را خوانده اید مطالعه ی این کتاب می تواند برای شما سودمند باشد .به خصوص آن که چیزهای عجیب و غریبی در این کتاب می بینید که جای دیگری پیدا نخواهید کرد.اما اگر می خواهید تاریخ موسیقی را از طریق این کتاب بخوانید، مطالعه ی آن را به شما توصیه نمی کنم.منابع به تری نیز وجود دارد...

مطلب را به بالاترین بفرستید: