به یاد پدرام* که سکوتش را در دل نی فریاد می کرد!

بهار روشن

دلم برای سوز نی ات تنگ است و حال، تمام نی های چوبی زردِ 7 دهان، فلزی شده اند و سرد و بی زبان و تو را می سرایند؛ غمناک با صدای بم و زیر، غیث و پس غیث.

می دانم که روزی آنها را هم به نوا خواهی آورد آن میله های فلز زاد، نرم می شوند، زبان باز می کنند و از روزهایی می گویند که بی گناه در بندشان بودی.

برای من تو یک نی نواز بودی که در صدای نی ات زندگی جاری بود، رودهای مازندران، خروش خزر و آواز چکاوکهای خسته ازروزها مهاجرت،غمی که در دل شالی ها می رقصید و آب باریکه ای که در رگ کرت ها می جنبید. تو با آن چوب زرد که روزی از دل یک نیزار دل کنده بود و با آدمیان دل بسته بود، افسون می کردی؛ هیچ شتابی در کار نبود. تو نتها را به لای لای انگشتانت رام می کردی و گاه به فغان نفسهایت، وحشی؛ و داستان این زندگیِ موج آسا را برمی خواندی بر شاگردانت، بر آنانی که به نی و افسانه هایش خو می کردند و حرفهای در دل مانده شان را برای مَحرَمان می گفتند.

تو چه می دانستی که روزی نی ها میله می شوند و نیزار کفپوشی سرد؛ تو چه می دانستی که نی نوازان، زندانبان می شوند و شالی ها، سلول؛ عطر علفزارها، گنداب و چرک می شود و طنین نی هایِ مهربان، تکرار و تکرار پرسشهای بازجوی نامهربان. دیگرسوز نی ات که اشک در دیده ها می کاشت و کار دل ها می ساخت، همنوای سکوت ماهتاب شبهای زندان است و

سکوت دوباره غوغا می کند...

* پدرام سنایی استاد نی ام بود که در 21 بهمن 88 به همراه 12 بهایی دیگر بازداشت شد و تا کنون هیچ اطلاعی از وی در دست نیست.

مطلب را به بالاترین بفرستید: