"لوح من لدنا الی لیله فیها لاحت السموات و الارض من نیر به انار من فی العالمین. طوبی لک بما ولد فیک یوم الله الذی جعلناه مصباح الفلاح لاهل مدائن الاسما ... و مطلع الفرح و الابتحاج لمن فی الانشا..."

( لوحیست از جانب ما به سوی شبی که در آن آسمانها و زمین از خورشیدی که اهل عالم را نورانی می کند، روشن شد. خوشا به حال تو(ای شب میلاد)، چه که در تو روز خداوند زاده شد. روزی که او را چراغ رستگاری برای اهل شهرهای اسما ومحل طلوع شادمانی و سرور برای اهل امکان قرار فرمودیم.)

سید علی محمد که به "باب " معروف است در اول محرم[1] در شیراز به دنیا آمد. او همان کسی است که خود را قائم آل محمد ، پیامبر جدید و مبشر ظهوری بزرگ نامید و با ظهورش انقلاب عظیمی در ایران برپا کرد. با ابراز مقام خود بسیاری از علما و روحانیون و مردم عادی به جرگه پیروانش آمدند و بسیاری در راه امرش جان دادند. حتی زمانی که محمد شاه، سرآمدترین عالم دینی دربار-یحیی دارابی را به حضور باب فرستاد تا تحقیقی در این امر جدید نماید، خود او نیز به دیانت بابی مومن شد و در نیریز فارس در راه دیانت بابی شهید گشت.

باب یک سال بعد از اعلان امر خود به دست مامورین دولتی دستگیر شد و با اینکه محمد شاه میل به دیدار او داشت، با توطئه های حاجی میرزا آقاسی به طهران نرسید و به تبریز فرستاده شد و بر بلندای دو قلعه در ماکو و چهریق زندانی شد. فاصله زیاد ماکو و چهریق از شهر و مردمان باعث دلخوشی دولتیان بود تا میان باب، پیروانش و سایر مردم جدایی افتد و شعله امر بابی کم کم خاموش شود ولی باب در همین دو زندان بسیاری از آثارو آموزه های خود را ظاهر کرد و به گوش مردمان رسانید.

احکام و تعالیم باب در میان مردم مانند آب زلالی بود که به کام تشنگان حقیقت می رسید. در زمانی که زن ایرانی، ضعیفه، ناقص العقل، برده و اسیر دست مردان دانسته می شد، احکام باب نوید تساوی حقوق زن و مرد را بر فراز ایران زمین بلند می کرد. رسم صیغه و چند همسری را ملغی میکرد و تاکید شدید بر تربیت اطفال چه دختر و چه پسر می نمود.

در هنگامه ای که علوم منحصر به فقه و فروع دین و صرف و نحو بود، بابیان با الهام از تعالیم باب مدارس به سبک نوین تاسیس می کردند و در آن به تعلیم زبان های خارجه، علوم روز مانند شیمی و فیزیک س می پرداختند.

در احیانی که پای استخوانی کودکان به ضرب فلک وچوب کبود و زخمی میشد، باب در کتاب بیان تنبیه بدنی کودکان در مکاتب را منع کرد و این شیوه تربیتی در مدارسی که بابیان تاسیس کردند تسری یافت.

در زمانی که مرگ و بیماریهای مسری، میهمان ناخوانده خانه ها بود و حصبه و وبا و دهها بیماری دیگر چو عفریتی بر ایرانیان سلطه گر، باب مراجعه به طبیب حاذق را در هنگام بیماری توصیه کرده بود در حالیکه مردمان هنوز دخیل می بستند و ورد می خواندند و رمال بر پای تب زدگان می آوردند.

در روزگاری که بر هر غیر مسلمان حکم تکفیر و نجاست و تحقیر روا بود و سلام و کلام با آنها را مکروه و دست دادن با ایشان را مایه عذاب ابدی می دانستند، احکام باب نجاست را برداشت و به انسانها به چشم انسانی بی رنگ و دین و ملیت و نژاد نگریست. انسانی که مخلوق پروردگار است و شایسته احترام و تکریم.

منع صعود بر منابر از دیگر آموزه های باب بود که آتش حسد و کینه علمای دینی را بیش از پیش برافروخت. بساط تقلید و برتری و تحقیر را بر چید. طبقه روحانی را که چون گرگانی در لباس میش به دریدن روح و جان مردم پرداخته بودند و به خرافات و اوهام ذهن ساده و نا آگاه مردمان را می آلودند و به پیه تمجید و تعریف و باور شنوندگان خویش فربه و فربه تر می شدند، خاتمه داد.

امروز روز میلاد این مرد بزرگ است که گرچه در 28 شعبان 1266 ه.ق به فتوای علمای دینی به ضرب 750 گلوله در جلوی دیدگان 10000 نظاره گر شهید شد ولی بیاناتش چو چشمه ای جوشان در کرتهای خشکی زده ایران ره سپرد و جوانه های تجدد و عرفان را رویاند.

بر برودت غم و ناامیدی، حرارت سرور وشادمانی بود و شب میلاد او آبستن فرداهای روشن برای ایران زمین.

 ب.ر

مطلب را به بالاترین بفرستید: